دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

گلپر

دل دیوار

گل اندامي نمي بينم!
پرستويي نمي خواند!
دلم نازكتر از شيشه...
كسي اما نمي داند!
...
و شب در كوچه پنهانست
نه مهرويي ، نه مهتابي !
تصور مي كنم با خود ...
تو هم امشب نمي خوابي!
...
و سقف خانه هاي ما...
هميشه سرد و رنجورست!
و ماه ِ بر لب ِ بامم ...
هميشه از زمين دورست!
...
دو دست خسته ي خواهش
دل ما را نمي پايد ...
شراب و مطرب و ساقي
به كار ما نمي آيد ...
...
كه عهد بوسه و مِي نيست!
كسي مستي نمي جويد !
ز زلف يار و ابرويش ...
كسي ديگر نمي گويد !
...
دوباره گفتم و گفتم ...
شبم طي شد ، لبم خشكيد!
سه ساعت مانده تا فردا ...
و ديدار من و خورشيد !
...
دل ديوار اين خانه ...
اگر چه ظاهراً سنگ است!
ز بس ناليده ام هر شب...
براي خنده ام تنگ است!
...
______________
فریبا شش بلوکی - کتاب بهانه

آنجا که تویی، یک دل دیوانه نبینی
تا گرید و گریاند از آن گریه، تو را هم

اینجا که منم، عشق به سرحد کمال است
صبر است و سلوک است و سکوت است و رضا هم

آنجا که تویی باغی اگر هست، ندارد،
مرغی چو من آشفته و افسانه سرا هم

اینجا که منم جای تو خالی ست به هر جمع
غم سوخت دل جمله ی یاران و مرا هم

آنجا که تویی جمله سر شور و نشاطند
شهزاده و شه، باده به دستند و گدا هم

اینجا که منم بس که دورویی و دورنگیست
گریند به بدبختی خود، اهل ریا هم

رحیم معینی کرمانشاهی

دل دیوانه ی من به غیر از محبت گناهی ندارد ،
خدا داند

شده چون مرغ طوفان که جز بی پناهی ، پناهی ندارد ،
خدا داند

منم آن ابر وحشی که در هر بیابان
به تلخی سرشکی بیفشاند

به جز این اشک سوزان ، دل نا امیدم گواهی ندارد ،
خدا داند

دلم گیرد هر زمان بهانه ی تو ،
سرم دارد شور جاودانه ی تو

روی دل بود به سوی آستانه ی تو
چو آید شب ، در میان تیرگی ها ،
گشاید تن ، روح من به شور و غوغا
رو کند چو مرغ وحشی ، سوی خانه تو

[بهادر یگانه]

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست
بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به مـن کن
گفتی کـه نه بایـد بروم حوصله ای نیسـت

پـرواز عجـب عادت خوبـیـست ولی حـیـف
تو رفـتـی و دیگر اثـر از چـلچـله ای نیست

گفتی کـه کـمـی فـکر خودم باشم و آن وقــت
... جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفـتـی تـو خـدا پـشـت و پـنـاهـت به سـلامت
بـگـذار بـسـوزد دل مـــن مـسـالـه ای نـیـست