دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

سلام من به تو يار قديمي

ای عشق تو آتش زده در خرمن جانم
یکتا بت زیبایی و آگه ز نهانم

فرهادم و لب تشنه ی یک بوسه ی شیرین
درمعرکه ی عشق تو بگذشته ز جا نم

پابندی مهرت نبوَد صحبت امروز
از روز ازل بندۀ آن فّرّ و کیانم

بی باده چه مستم کند آن وعده ی دیدار
از شوق لقایت غزل آمد به بیانم

آزادگی خود نفروشم به دو عالم
آزاده ام و همدل عشاق جهانم

آزادگی من نبود هدیه ی حاکم
آزاده توام نقش زدی ، خالق جانم

تو جان جهانی همه رو سوی تو آرند
من ذره به راهی که در آن رقص کنانم

فریاد به سر منزل جانان نرسد با ر
تا نگسلد از بند هوا روح و روانم

☑ سلام برشما ::: -( خورشیدبانوی عزیز )-

چتر چنار بسته شد!
پرنده پر كشيد و رفت...
به چشمك ستاره ها
شاپركي پريد و رفت...
...
و من دوباره مي دوم
كنار ردّ پاي تو ...
هر چه شتاب مي كنم !
نمي رسم به جای تو...
...
به قله هاي معرفت
به آسمان رسيده اي!
شبيه سيب قصه ها
مرا ز شاخه چيده اي!
...
سبكتر از سكوت شب
دلت زلالِ تو به تو...
هزار دفعه گفته ام !
چه پشت سر ، چه روبه رو!
...
كنار پيچ حادثه ...
شبي كه گنگ و مبهم است!
تو مي رسي به كهكشان!
زمين براي تو كم است!
...
هزار ، شنبه دست تو
نمي رسد به دست من
دوشنبه هاي منتظر
كه مي دهد شكست ِ من
...
سه شنبه هاي بعد ِ تو
دلم ستاره مي شود!
براي حسّ بودنت ...
بگو چه چاره مي شود؟
...

شبي بيا ز من بگير...
خطوط اين ادامه را ...
تمام هفته يك طرف!
غم غروب جمعه را ...
...
_______________

مستيم و در اين مستی بيخود شده از هستي
در محـفل ما مسـتـان ، هشـيار نمی گـنـجـد

اسرار دل پاكان ، با پاك دلان گوييد
كاندر دل نا محرم، اسرار نمی گنجد

گر عاشـق دلـداری، با غـيـر چه دل داری؟
كان دل كه در او غير است، دلدار نمی گنجد

از بخل و حسد بگذر، در ما و تويی منگر
با مسالۀ توحيد ، اين چــار نمی گنـجد

گر انس به حق داری، از خلق گريزان شو
كآدم چو بهـشتـی شد ، در نار نمی گنجد

انسان چو موحد شد ، در شرك نمی ماند
آری گل اين بـســتان ، با خـار نمی گنجد

گفتـار فواد آری شايـسـته بود لـيـكن
آن جا كه بود كردار، گفتار نمی گنجد

...فؤاد کرمانی...

جوانه ها به دلم از نسیم عشق تو سر زد
شدی چو اتش و در نطفه ای جوانه گرفتی

هزار مرغ غزلخوان به نام عشق تو پر زد
میان آن همه بال ... مرا نشانه گرفتی