دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

چه ميهمانان بى دردسرى هستند مردگان

‎ نه به دستى ظرفى را چرك مى كنند

نه به حرفى دلى را آلوده ‎

تنها به شمعى قانعند!

ققنوس، پرنده ی مقدّس افسانه‌ای است که در اساطیر ایران، یونان، مصر و چین یافت می شود.
دربارهٔ این موجود افسانه‌ای گفته می‌شود که وی مرغی نادر و تنهاست و جفتی و زایشی ندارد.
آوازش چنان خوش است که موسیقی را اول بار از آواز او ساختند.
ققنوس از زمان مرگ خویش باخبر است، چون زمان آن فرامی رسد (هزار سال یکبار)،
بر توده‌ای بزرگ از هیزم بال می‌گشاید و آواز می‌خواند، گویی بر پایان کار خویش نوحه ای سوزناک می سراید.
در آخرین لحظات عمر چنان بال و پر می زند که از پر و بالش آتشی در توده هیزم در می گیرد،
چنان آتشی که ققنوس و هیزم را خاکستر می کند.
اما چون آتش خاموش شد، از آن خاکستر، ققنوسی دیگر متولد می شود.

ققنوس می میرد و اگرچه در زمان زندگی خویش زایش نداشت، اما از مرگ او ققنوسی دیگر زاده می شود. ققنوس در اغلب فرهنگ‌ها، نماد جاودانگی و عمر دگربار تلقی شده‌است.

عطار نیشابوری در منطق الطیر، داستان مرگ ققنوس و غم او را به زیبایی به نظم می کشد:

لایک

يارو قمـــــــر قمــــــر گفت گفتند بى خيالش
تا مـــــاه ما قمر شد گفتند اين سياسى ست

دانشجويى ز كـــــرمان از بخت بد هنر خواند
يك روز بــــا هنر شد گفتند اين سياسى ست

يك چشم عمه چپ بود گفتند اجتماعى ست
بــابــا بزرگ كــر شد گفتند اين سياسى ست

اشتـــر جملچه زاييد گفتند اين عجيب است
گـــاو حسن بقر شد گفتند اين سياسى ست

گفتند اعتراضـــات كـــــار برنج هنــــدى ست
كوبـــا پر از شكر شد گفتند اين سياسى ست

روزى كنـــار دريــــا موجــــى عظيــــم آمــــــد
شلوار دوست تر شد گفتند اين سياسى ست

در فوتبــــال روزى دروازه بــــــان زميـــن خورد
دردش كه بيشتر شد گفتند اين سياسى ست

عطار نسخه اى بست گفتند شبهه ناك است
خيـام كــــوزه گر شد گفتند اين سياسى ست

شاعر به فكر افتاد مــردن چه چيزخوبى ست
آمــــاده سفـــــر شد گفتند اين سياسى ست

يكى از ما دو نفر كشته به دست دگرى است

واى اگر كار من و عشق به فـــــردا بكشد