دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

زندگی می توانست
بر مدار چهار فصل بگذرد
اگر تو بودی !
وما تمام چهار راه هارا
پیاده می رفتیم

وعطر لاله ونسرین را
در خیابانهای شهر
نفس می کشیدیم

زندگی می توانست
تا ابد بهاری دلکش
باشد حتی در جنوب
سوخته یِ من
اما فصل پنجم
فصل بی خیالی ها
رقم زد سرنوشت ما را

وما به روز مرّگی خود ایمان آوردیم
بعد از تو

"شهناز هماپور"

دشنه ... بر لب تشنه

خنجر ... بر تارِ حنجر

در خواب ... کودک بی‌تاب

خاموش ... طفل در آغوش

زینب ... آیه‌ها بر لب

خواهر ... داغ برادر

عباس ... بوی گل یاس

اکبر ... لاله پر پر

بیدار ... سینه تبدار

فریاد ...این همه بیداد

هیهات ... شام و خرابات

گریان ... محفل یاران

آتش ... شعله سرکش

بستر ... خیمه خاکستر

عالم ... غرق در ماتم

برلب ... ناله‌های شب

عــاشقـم اهـل هـمین کـوچـه ی بـن بـست کــناری
کـه تــو از پـنجــره اش پـا بـه قــلب مـن دیـوانـه نهـادی

...

گـنه از کــیسـت ؟؟
از آن پـنجـره بــاز ؟؟
از آن چـشـم گــنه کــار ؟؟!!
از آن خــنده معـصـوم ؟؟!!
یــا از آن لــحظه ی دیــدار ؟!!!

عکس او در اشک من نقشی خیال انگیز داشت
ماه سیمین، جلوه ها در موج دریا می کند
از طربناکی به رقص آید سحرگه چون نسیم
هر که چون گل خواب در آغوش صحرا میکند
خاک پای آن تهی دستم که چون ابر بهار
بر سر عالم فشاند هر چه پیدا می کند
دیده ی آزاد مردان سوی دنیای دل است
سفله باشد آنکه روی دل به دنیا می کند
عشق و مستی را از این عالم بدان عالم بریم
در نماند هر که امشب فکر فردا می کند
همچو آن طفلی که در وحشت سرایی مانده است
دل،درون سینه ام بی طاقتی ها می کند
هر که تاب منت گردون ندارد چون رهی
دولت جاوید را از خود تمنا میکند

رهی معیری

عجب...

دل فارغ ز درد عشق، دل نیست
تن بی‌درد دل جز آب و گل نیست

ز عالم روی آور در غم عشق!
که باشد عالمی خوش، عالم عشق


غم عشق از دل کس کم مبادا !
دل بی‌عشق در عالم مبادا !

فلک سرگشته از سودای عشق است
جهان پر فتنه از غوغای عشق است

اسیر عشق شو! کازاد باشی
غمش بر سینه نه! تا شاد باشی

ز یاد عشق، عاشق تازگی یافت
ز ذکر او، بلند آوازگی یافت

اگر مجنون نه می زین جام خوردی،
که او را در دو عالم نام بردی؟

هزاران عاقل و فرزانه رفتند
ولی از عاشقی بیگانه رفتند

نه نامی ماند از ایشان ، نی نشانی
نه در دست زمانه، داستانی

بسا مرغان خوش‌پیکر که هستند
که خلق از ذکر ایشان لب ببستند

چو اهل دل ز عشق افسانه گویند
حدیث بلبل و پروانه گویند

به گیتی گرچه صدکار، آزمایی
همین عشقت دهد از خود رهایی

بحمد الله که تا بودم درین دیر
به راه عاشقی بودم سبک سیر

به پیری و جوانی نیست چون عشق
دمد بر من دمادم این فسون عشق

که: «جامی» چون شدی در عاشقی پیر،
سبک‌روحی کن و در عاشقی میر !

بنه در عشقبازی داستانی!
که باشد از تو در عالم نشانی

بکش نقشی ز کِلک(=قلم) نکته‌زایت!
که چون از جا روی مانده به جایت

جامی

3