دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

بس که در راز جهان خیره فرو ماندستم
شوم از دیدن همراز جهان سرگردان
چه جهانی است جهان نگه ، آنجا که بوَد
از بد و نیک جهان هر چه بجویند نشان
گه از او داد پدید آید و گاهی بیداد
گه از او درد همی خیزد و گاهی درمان
نگه مادر پر مهر نمودی از این
نگه دشمن پر کینه نمودی از آن
"رعدی آذرخشی"

ستاره ای نمانده در شب سیاه و تلخ من
به آفتاب اگر رسیدی از طلوع من بگو

بگو که من هنوز هم به یاد صبح زنده ام
نفس نفس کنار شب دویده ام به جستجو

شکست پشت طاقتم دروغ صادقانه ای ست
نگاه کن به چشم من که دارد از تو رنگ و بو

همیشه آرزوی من تو بوده ای هنوز هم
تو برگ و بار می دهی به ریشه های آرزو

نشسته خیره مانده ام در امتداد مبهمی
و سایه ای رسیده تا دریچه های رو به رو


ناصر فیض

دل اگر خانه تکانی بکند، می خواهم
بروم در پی کاری که جنون آمیز است

دلم امروز ز پیشامد عشقی هنگفت
مثل منصور انالحق زده، حلق آویز است

حتم دارم که شهیدان تو برمی خیزند
کمترین معجزه ی چشم تو رستاخیز است

حیف از این صرف نظرهاست، خدا می داند!
که دل منصرف از عشق دلی ناچیز است

برنمي آيد نواي دلكش از ناي شكسته
آري از بشكسته نايد غير آواي شكسته

درخور شادي نمي باشد دل بشكسته ی من
مي نشايد ريختن هرگز به ميناي شكسته

گوي سبقت را ربود از عاشقان با بردباري
آنكه راه عشق را پيمود با پاي شكسته

مي كند صورت تفاوت ورنه پيش اهل معني
هست يكسان ياي نستعليق با ياي شكسته

وصلت پير و جوان بسيار دورست از مُروّت
زشت باشد پيش زيبا چهره، كالاي شكسته

نادُرست خودنما را رونق بازار نبود
مشتري چندان نخواهد داشت كالاي شكسته

از شكستن اوفتد هر چيزي از قيمت به جز دل
آري اين بشكسته مُمتاز است ز اشياي شكسته

چون خليل و نوح ندارم ترسي از آتش و آب
ترسم از سيلاب اشک و آه دلهاي شكسته

سید ذبیح الله قاسمی

زمان راستی و دوستی سرآمده بود
و بار کج که به منزل نمی‌رسید رسید

چه جای شکوه هزاران بهار در پیش است
از این میانه خزان یک دو غنچه چید که چید

بهار می‌رسد از دور دست و می‌ریزد
دوباره درشب دل‌های ناامید امید

محمد حسين نعمتي