@آزاده ایــرانی بيائيم نخنديم . . . به سرآستين پاره ي کارگري که ديوارت را مي چيند و به تو مي گويد،ارباب نخند به پسرکي که آدامس مي فروشد و تو هرگز نمي خري. نخند به پيرمردي که در پياده رو به زحمت راه مي رود و شايد چندثانيه ي کوتاه معطلت کند. نخند به دبيري که دست و عينکش گچي است و يقه ي پيراهنش جمع شده. نخند به دستان پدرت، به جاروکردن مادرت، به همسايه اي که هرصبح نان سنگک مي گيرد، به راننده ي چاق اتوبوس ، به رفتگري که درگرماي تيرماه کلاه پشمي به سردارد، به راننده ي آژانسي که چرت مي زند، به پليسي که سرچهارراه باکلاه صورتش رابادمي زند، به مجري نيمه شب راديو، به مردي که روي چهارپايه مي رود تا شماره ي کنتور برقتان را بنويسد، به جواني که قالي پنج متري روي کولش انداخته ودرکوچه ها جارمي زند، به بازاريابي که نمونه اجناسش را روي ميزت مي ريزد، به پارگي ريزجوراب کسي در مجلسي، به پشت و رو بودن چادر پيرزني درخيابان، به پسري که ته صف نانوايي ايستاده، به مردي که درخياباني شلوغ ماشينش پنچرشده، به مسافري که سوارتاکسي مي شود و بلند سلام مي گويد، به فروشنده اي که به جاي پول خرد به تو