به جان جوشم که جویای تو باشم ...خسی بر موج دریای تو باشم...تمام آرزوهای منی کاش ...یکی از آرزوهای تو باشم...
سلااااااااااام

واقعا چه افتضاحی ..................
حیوونی ها چقده بد بختن خدااااااااااااااااا

عشق وقتی از یاد میره که خودت آورده باشی چون خودت نیاوردی پس دست خودتم نیس فراموشش کنی چه خودت رو فراموش کنی چه نکنی

سلام

دور از نشاط ھستي و غوغاي زندگي
دل با سكوت و خلوت غم خو گرفته بود
آمد سكوت سرد و گرانبار را شكست
آمد صفاي خلوت اندوه را ربود
آمد به اين امید كه در گور سرد دل
شايد ز عشق رفته بیابد نشانه اي
او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق
من بودم و سكوت و غم و جاودانه اي
آمد مگر كه باز در اين ظلمت ملال
روشن كند به نور محبت چراغ من
باشد كه من دوباره بگیرم سراغ شعر
زان بیشتر كه مرگ بگیرد سراغ من
گفتم مگر صفاي نخستین نگاه را
در ديدگان غمزده اش جستجو كنم
وين نیمه جان سوخته از اشتیاق را
خاكستر از حرارت آغوش او كنم
چشمان من به ديده او خیره مانده بود
رخشید ياد عشق كھن در نگاه ما
آھي از آن صفاي خدايي زبان دل
اشكي از آن نگاه نخستین گواه ما
ناگاه عشق مرده سر از سینه بركشید
آويخت ھمچو طفل يتیمي به دامنم
آنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت
آھي كشید از سر حسرت كه : اين منم
باز آن لھیب شوق و ھمان شور و التھاب
باز آن سرود مھر و محبت ولي چه سود
ما ھر كدام رفته به دنبال سرنوشت
من ديگر آن نبوده ام و او ديگر او نبود

تا در اين دھر ديده كردم باز
گل غم در دلم شكفت به ناز
بر لبم تا كه خنده پیدا شد
گل او ھم به خنده اي وا شد
ھر چه بر من زمانه مي ازود
گل غم را از آن نصیبي بود
ھمچو جان در میان سینه نشست
رشته عمر ما به ھم پیوست
چون بھار جوانیم پژمرد
گفتم اين گل ز غصه خواھد مرد
يا دلم را چو روزگار شكستي ھست
مي كنم چون درون سینه نگاه
آه از اين بخت بد چه بینم آه
گل غم مست جلوه خويش است
ھر نفس تازه روتر از پیش است
زندگي تنگناي ماتم بود
گل گلزار او ھمین غم بود
او گلي را به سینه من كاشت
كه بھارش خزان نخواھد داشت

پرستوھاي شب پرواز كردند
قناري ھا سرودي ساز كردند
سحرخیزان شھر روشنايي
ھمه دروازه ھا را باز كردند
شقايق ھا سر از بستر كشیدند
شراب صبحدم را سركشیدند
كبوترھاي زرين بال خورشید
به سوي آسمان ھا پر كشیدند
عروس گل سر و رويي بیاراست
خروش بلبلان از باغ برخاست
مرا بال اين سبكبالان سرمست
سحرگاھان زھر گفتگوھاست
خدا را بلبلان تنھا مخوانید
مرا ھم يك نفس از خود بدانید
ھزاران قصه ناگفته دارم
غمم را بشنويداز خود مرانید
شما دانید و من كاين ناله از چیست
چھدردست اين كه در ھر سینه اي نیست
ندانم آنكه سرشار از غم عشق
جدايي را تحمل مي كند كیست
مرا نازنین از ياد برده
به آغوش فراموشي سپرده
امیدم خفته اندوھم شكفته
دلم مرده تن و جانم فسرده
اگر من لاله اي بودم به باغي
نسیمي مي گرفت از من سراغي
دريغا لاله اين شوره زارم
ندارم ھمدمي جز درد و داغي
دل من جام لبريز از صفا بود
ازين دلھا ازين دلھا جدا بود
شكستندش به خودخواھي شكستند
خطا بود آن محبت ھا خطا بود
خدا را بلبلان تنھا مخوانید
مرا ھم يك نفس از خود بدانید
ھزاران قصه ناگفته دارم
غمم را بشنويد از خود مرانید

سلام محمد اقا...سلام داداشی..کجایی تو؟..چرا من نمیبینمت؟..هااا؟

كسي مانند من تنھا نماند
به راه زندگاني وانماند
خدا را در قفاي كاروان ھا
غريبي در بیابان جا نماند

يكي ديوانه اي آتش بر افروخت
ر آن ھنگامه جان خويش را سوخت
ھمه خاكسترش را باد مي برد
وجودش را جھان از ياد مي برد
تو ھمچون آتشي اي عشق جانسوز
من آن ديوانه مرد آتش افروز
من آن ديوانه آتش پرستم
در اين آتش خوشم تا زنده ھستم
بزن آتش به عود استخوانم
كه بوي عشق برخیزد ز جانم
خوشم با اين چنین ديوانگي ھا
كه مي خندم به آن فرزانگي
به غیر از مردن و از ياد رفتن
غباري گشتن و بر باد رفتن
در اين عالم سرانجامي نداريم
چه فرجامي ؟ كه فرجامي نداريم
لھیبي ھمچو آه تیره روزان
بساز اي عشق و جانم را بسوزان
بیا آتش بزن خاكسترم كن
مسم در بوته ھستیي زرم كن

گفت : آنجا چشمه خورشید ھاست
آسمان ھا روشن از نور و صفا است
موج اقیانوس جوشان فضا است
باز من گفتم كه : بالاتر كجاست
گفت : بالاتر جھاني ديگر است
عالمي كز عالم خاكي جداست
پھن دشت آسمان بي انتھاست
باز من گفتم كه بالاتر كجاست
گفت : بالاتر از آنجا راه نیست
زانكه آنجا بارگاه كبرياست
آخرين معراج ما عرش خداست
بازمن گفتم كه : بالاتر كجاست
لحظه اي در ديگانم خیره شد
گفت : اين انديشه ھا بس نارساست
گفتمش : از چشم شاعر كن نگاه
تا نپنداري كه گفتاري خطاست
دورتر از چشمه خورشید ھا
برتر از اين عالم بي انتھا
باز ھم بالاتر از عرش خدا
عرصه پرواز مرغ فكر ماست

دلا شب ھا نمي نالي به زاري
سر راحت به بالین مي گذاري
تو صاحب درد بودي ناله سر كن
خبر از درد بیدردي نداري
بنال اي دل كه رنجت شادماني است
بمیر اي دل كه مرگت زندگاني است
میاد آندم كه چنگ نغمه سازت
ز دردي بر نیانگیزد نوايي
میاد آندم كه عود تار و پودت
نسوزد در ھواي آشنايي
دلي خواھم كه از او درد خیزد
بسوزد عشق ورزد اشك ريزد
به فريادي سكوت جانگزا را
بھم زن در دل شب ھاي و ھو كن
و گر ياري فريادت نمانده است
چو مینا گريه پنھان در گلو كن
صفاي خاطر دل ھا ز درد است
دل بي درد ھمچون گور سرد است