سلام و بای دادا

سلام ..............اینم ادامش...
اگه یکی باشه منو بفهمه براش غرورمو به هم میزنم.........

احود شاملو...

دکتر شریعتی

بگذار سر به سینه من تا كه بشنوي
آھنگ اشتیاق دلي دردمند را
شايد كه پیش ازين نپسندي به كار عشق
آزار اين رمیده سر در كمند را
بگذار سر به سینه من تا بگويمت
اندوه چیست عشق كدامست غم كجاست
بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان
عمري است در ھواي تو از آشیان جداست
دلتنگم آن چنان كه اگر ببینمت به كام
خواھم كه جاودانه بنالم به دامنت
شايد كه جاودانه بماني كنار من
اي نازنین كه ھیچ وفا نیست با منت
تو آسمان آبي آرام و روشني
من چون كبوتري كه پرم در ھواي تو
يك شب ستاره ھاي ترا دانه چین كنم
با اشك شرم خويش بريزم به پاي تو
بگذار تا ببوسمت اي نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت اي چشمه شراب
بیمار خنده ھاي توام بیشتر بخند
خورشید آرزوي مني گرم تر بتاب

به چشمان پريرويان اين شھر
به صد امید مي بستم نگاھي
مگر يك تن ازين ناآشنايان
مرا بخشد به شھر عشق راھي
به ھر چشمي به امیدي كه اين اوست
نگاه بي قرارم خیره مي ماند
يكي ھم زينھمه نازآفرينان
امیدم را به چشمانم نمي خواند
غريبي بودم و گم كرده راھي
مرا با خود به ھر سويي كشاندند
شنیدم بارھا از رھگذران
كه زير لب مرا ديوانه خواندند
ولي من چشم امیدم نمي خفت
كه مرغي آشیان گم كرده بودم
زھر بام و دري سر مي كشیدم
به ھر بوم و بري پر مي گشودم
امید خسته ام از پاي نشست
نگاه تشنه ام در جستجو بود
در آن ھنگامه ديدار و پرھیز
رسیدم عاقبت آنجا كه او بود
دو تنھا و دو سرگردان دو بي كس
ز خود بیگانه از ھستي رمیده
ازين بي درد مردم رو نھفته
شرنگ نا امیدي ھا چشیده
دل از بي ھمزباني ھا شكسته
تن از نامھرباني ھا فسرده
ز حسرت پاي در دامن كشیده
به خلوت سر به زير بال برده
دو تنھا دو سرگردان دو بي كس
به خلوتگاه جان با ھم نشستند
زباني بي زباني را گشودند
سكوت جاوداني را شكستند
میپرسید اي سبكباران مي پرسید
كه اين ديوانه از خود بدر كیست
چه گويم از كه گويم با كه گويم
كه اين ديوانه را از خود خبر نیست
به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه
به دريايي درافتد بي كرانه
لبي از قطره آبي تر نكرده
خورد از موج وحشي تازيانه
مي پرسد اي سبكباران مپرسید
مرا با عشق او تنھا گذاريد
غريق لطف آن دريا نگاھم
مرا تنھا به اين دريا سپاريد

بوي باران بوي سبزه بوي خاك
شاخه ھاي شسته باران خورده پاك
آسمان آبي و ابر سپید
برگھاي سبز بید
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستو ھاي شاد
خلوت گرم كبوترھاي مست
نرم نرمك مي رسد اينك بھار
خوش به خال روزگارا
خوش به حال چشمه ھا و دشت ھا
خوش به حال دانه ھا و سبزه ھا
خوش به حال غنچه ھاي نیمه باز
خوش به حال دختر میخك كه مي خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب
اي دل من گرچه در اين روزگار
جامه رنگین نمي پوشي به كام
باده رنگین نمي نوشي ز جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از ان مي كه مي بايد تھي است
اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسیم
اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
اي دريغ از ما اگر كامي نگیريم از بھار
گر نكويي شیشه غم را به سنگ
ھفت رنگش میشود ھفتاد رنگ

چنان فشرده شب تیره پا كه پنداري
ھزار سال بدين حال باز مي ماند
به ھیچ گوشه اي از چارسوي اين مرداب
خروس آيه آرامشي نمي خواند
چه انتظار سیاھي
سپیده مي داند ؟

اين كیست گشوده خوشتر از صبح
پیشاني بي كرانه در من
وين چیست كه مي زند پر و بال
ھمراه غم شبانه در من
از شوق كدام گل شكفته ست
اين باغ پر از جوانه در من
وز شور كدام باده افتد
اين گريه بي بھانه در من
جادوي كدام نغمه ساز است
افروخته اين ترانه در من
فرياد ھزار بلبل مست
پیوسته كشد زبانه در من
اي ھمره جاودانه بیدار
چون جوش شرابخانه در من
تنھا تو بخواه تا بماند
اين آتش جاودانه در من

نفس مي زند موج
نفس مي زند موج
ساحل نمي گیردش دست
پس مي زند موج
فغاني به فرياد رس مي زند موج
من آن رانده مانده بي شكیبم
كه راھم به فرياد رس بسته
دست فغانم شكسته
زمین زير پايم تھي مي كند جاي
زمان در كنارم عبث مي زند موج
نه در من غزل مي زند بال
مه در دل ھوس مي زند موج
رھا كن رھا كن
كه اين شعله خرد چندان نپايد
يكي برق سوزنده بايد
كزين تنگنا ره گشايد
كران تا كران خار و خس م يزند موج
گر ايننغمه اين دانه اشك
درين خاك رويید و بالید و بشكفت
پس از مرگ بلبل ببینید
چه خوش بوي گل در قفس مي زند موج

bashem toam hamintor.bye

لب دريا نسیم و آب و آھنگ
شكسته ناله ھاي موج بر سنگ
مگر دريا دلي داند كه ما را
چه توفان ھاست دراين سینه تنگ
تب و تابي است در موسیقي آب
كجا پنھان شده است اين روح بي تاب ؟
فرازش شوق ھستي شور پرواز
فرودش غم سكوتش مرگ و مرداب
سپردم سینه را بر سینه كوه
غريق بھت جنگلھاي انبوه
غروب بیشه زارانم درافكند
به جنگلھاي بي پايان اندوه
لب دريا گل خورشید پرپر
به ھر موجي پري خونین شناور
به كام خويش پیچاندن و بردند
مرا اگر مردابھاي سرد باور
بخوان اين مرغ مست بیشه دور
كه ريزد از صدايت شادي و نور
قفس تنگ است و دلتنگ است ورنه
ھزاران نغمه دارم چون تو پرشور
لبدريا غريو موج و كولاك
فروپیچد شب در باد نمناك
نگاه ماه در آن ابر تاريك
نگاه ماھي افتاده بر خاك
پريشان است امشب خاطر آب
چه راھي مي زند آن روح بي تاب ؟
سبكباران ساحل ھا چه دانند
شب تاريك و بیم موج و گرداب
لب دريا شب از ھنكامه لبريز
خروش موجھا پرھیز پرھیز
در آن توفان كه صد فرياد گم شد
چه برمي آيد از واي شباويز
چراغي دور در ساحل شكفته
من و دريا دو ھمراه نخفته
ھمھشب گفت دريا قصه با ماه
دريغا حرف من حرف نگفته