azita
دوست و دست بسیار است ولی دست دوست اندک !
azita
اگر غم را چو آتش دود بودی / جهان تاریک بودی جاودانه/ درای گیتی سراسر گر بگردی/ خردمندی نیابی شادمانه
azita
روزی که بود روز هلاک من و تو/ از تن برهد روان پاک من و تو/ ای بی که نباشیم و زین طاق کبود/ مه می تابد بر سر خاک من وتو
azita
به شب خواب وبه روز خواب غفلت// که شرمت باد ای غرقاب غفلت// مخسب ای خفته آخر از گنه بس // چرا خفتی که گورت خوابگه بس
azita
آن به که دراین زمانه کم گیری دوست/ با اهل زمانه صحبت از دور نکوست/ آن کس که جملگی ترا تکیه بر اوست / چون چشم خرد باز کنی دشمنت اوست
azita
آن کس که تو را شناخت جان را چه کند ؟/ فرزند و عیال و خانمان را چه کند/ دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی / دیوانه تو هر دو جهان را چه کند
azita
ابروی تو قبله نمازم باشد/ یاد تو گره گشای رازم باشد/ ازهر دو جهان برفکنم روی نیاز / گر گوشه چشمت به نیازم باشد
azita
عیب است بزرگ بر کشیدن خود را.....
وز جمله خلق برگزیدن خود را......
از مردمک دیده بباید آموخت.....
دیدن همه کس را و ندیدن خود را
azita
ما کشته عشقیم وجهان مسلخ ماست.... ما بیخور وخوابیم وجهان مطبخ ماست..... ما را نبود هوای فردوس از آنکه.... صد مرتبه بالاتر از آن دوزخ ماست