اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

راستی هیچ می‌دانی من در غیبت پر سوال تو
چقدر ترانه سرودم

در امتدادِ این دیوارهای بلند

منی که همان کویر تشنه و بی جانم سالهاست که انتظار یک قطره باران
را میکشم

خسته نیستم ...

فقط

گاهی دستم به این زندگی نمی رود !!

در پی تسکینم...

در عجبم از سیب خوردنمان

رسیده ام به حس برگی

واژه التهاب سکوت من در بزم یک تنهایی است...

بگذار شعرهایم بروند به جهنم!!

وقتی هیچ کدامشان٬

تو را به من باز نمی گردانند...

دلمـــــان که میگیرد....

ســکــو ــت

اسارت دنیا عذاب آور است...

خوووو.....شاکی ـم از سرنوشتم....