اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بی شک دلی را رنجاندم

نجستم زندگانـــی را و گم کـردم جوانی را ...

باز مي آيد صداي چک چک غم
باز ماتم
من به پشت شيشه تنهايي افتاده
نمي دانم ، نمي فهمم
کجاي قطره هاي بي کسي زيباست

نمي فهمم چرا مردم نمي فهمند
که آن کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد
کجاي ذلتش زيباست

تقصير قطار نيست



اگر...



امشب از هيچ دريچه اش



دستي براي تو بيرون نمي آيد ....

همچون بذری که از دست کشاورزی پرت شده است

و میترسد بروید

در زمینی که شاید

مسیل رودخانه ای تند باشد.