اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هميشه عشق دليل خوبي براي رفتن بوده است
مخصوصا اگر پاي شاعري تنها در ميان باشد

اعتماد هاي مرده
رودخانه هايي خشكند
به تن كشيده ي آفتابي شان
فراموشي داغي تابيده
و آب در اوج آوازش از هوش رفته است

جهان در این توطئه همدست من است
زیرا من عاشقم

من....

اهان

مرگ‌هاي دراماتيك و به‌ويژه آن‌هايي كه با بار تراژيك بيشتري همراه‌اند، همواره تأثيرگذارند و بخش مهمي از توجه و احساسات جمعي را به سوي فرد درگذشته جلب مي‌كنند. جامعهْ نام و جزئيات مرگ و زندگيِ اين افراد را تا مدت‌ها و گاه براي هميشه در ناخودآگاه خويش ثبت و ضبط مي‌كند و پيوسته در بزن‌گاه‌هاي مختلف، نام آن‌ها را بر زبان مي‌آورد. عسل بديعي تا پيش از مرگش اگرچه در حافظه جمعي سينمادوستان و بينندگان تلويزيوني ايراني بازيگري به نظر مي‌رسيد كه فقط در ايفاي يكي دو نقشْ خوب و موفق ظاهر شده بود، ولي اين دومين مرگ و فقدان تلخ يكي از ياران و همراهان سينماي ايران در سال جديد (پس از فقدان دكتر هوشنگ كاووسي) در انداز‌ه‌هايي بيش از دو فيلم برترِ كارنامه عسل بديعي (بودن يا نبودن و شيرين) براي او و جامعه بازيگري و سينمايي در ايران، عزت و آبرو خريد و البته نام نيكي هم از خود اين هنرمند بر جاي گذاشت...

مي‌ترسم

مي‌ترسم

وَ باز مي‌ترسم!

از پنجره‌ي بسته؛

بيش از حنجره‌ي يخ‌بسته...