مرسی علیرضآ مهربوووون

دلم می لرزد ،
چرا برای تو پایانی نیست ؟
سکوت شب های تنهایی من !!!

من با عبور سایه ها،

من با فرار زاغ ها،

من با بهانه گیریهای ابرها همراهم...

و گه گاهی باران احساساتم خیس می کند چتر شعر هایم را...

و در آن هنگام، پدیدار میشود آفتاب بودن، از لابلای ابرهای بهاری...

از بلندی موهاش نگو که دلم به درد میاد .........

با "اشارتِ نظر"* آرامشِ دنیای هم بودیم
نامه هامان گرچه گاهی از غمِ دوری ملالی داشت

در پناهِ گیسوانش دستمان بر گردنِ هم بود
خلوتِ ما در هجومِ برف و باران "چتر" و "شال"ی داشت

عشقِ "حافظ" بود و با "شاخ نباتش" زندگی می کرد
شعر با قندِ لب و چشم سیاهش خطّ و خالی داشت

شب که می آمد به خوابم گود می افتاد آغوشم
ماهِ من بر گونه اش وقتی که می خندید "چال"ی داشت

گوشه ای تا صبح حالِ "منزوی" را بغض می کردیم
بی هوا باران که می آمد برایم دستمالی داشت

"زندگی می گفت:باید زیست...باید زیست"*...اما آه...
آخرین آغوشمان در باد...بغضی داشت...حالی داشت...!


اصغرمعاذی

گریه نکن خواهرم . در خانه ات درختی خواهد رویید . و درخت هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت . و باد پیغام هر درختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت ها از باد خواهند پرسید : در راه که می آمدی ، سحر را ندیدی؟

* سیمین دانشور*

سلام ندا....

سلامتی....