اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هیچ چیزی در تمام دنیا،توجیه کننده خیانت نیست...

تکیه بر خلاء،تلخ‌ترین صحنه زندگی بود...

قنات چشم راخشک می‌نمایم

فاصله آمدن و رفتن ماست

البته با بشکن بشکن های خاصش

گویی تیله ای از چشمم به دلم می افتد
بانو!

آبی باش ... اما به رنگ بارون

دیگر حتی شعر هم نمی توانم بگویم
چه کردی با من؟
نمی دانی
می دانم
می دانم
مگر چه کردم با تو؟

دستت پر از قاب عکس
نگاهت پر از خاطره...
اما من
تنها
روی تخت دراز به دراز
بی حرکت
و بی نفسم

دریا به خورشید مدیون، به ماه بدهکار نیست