اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه سیاه می بینم این همه سپیدی را
وقتی که نیستی.

طوفانیست پیش از آرامش حضور تو . . .

در هیچ پازلی قطعه چهار گوش پیدا نخواهی کرد.

هر کس در پی قطعه گمشده خود می گردد.

فریاد حسی دوست داشتنی در حیات خلوت این روزها

دلبسته به حضور بی وقفه تو