اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کوچ میکنم از پاییز به عطر دلچسب باران . . .

1.

حالا تصور کن ما دانشگاهمون کنار دریاست اصن وضیه

تک درخت

انتهای چشمهایت آرامشی هست که مرا کنار آن نشستن آرزوست . .

پنجره ای اتاقم فقط به وسعت دریایی نگاه تو باز میشود . .

هیچ‌وقت / گُم نمی‌شوی!

میفهمی؟

سراسرِ امروز

باران بارید

اگر از سنگ ها آهی بر نمی خاست

جز من چه کس

غیابِ تو را می‌دانست؟

آتشی است در دلم که هیچ‌کس را جرات گذشتنِ از آن نیست.