اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دارد کسی مرا در تو می کشد...

دارد کسی مرا به باران روزهای نیامده دعوت می کند...

دارد کسی مرا در خود جا می گذاررد

دارد باران می بارد

در پناه شب...

دلم برای خاک بازی تنگ شده است
با آن همبازی های روزهای دورو نزدیک

و امروز

که اسم مرا در"خونه خالی"

گم کرده اند......

من

دلم

برای "آن خودم" تنگ شده است.............

بي تو
روز را در چشمان تو جا گذاشته ام
و شب را كه از سكوت من در ايثار قلب ات

آواره مانده است....

گاهی در شعرهایم راه می روی شبانه...

تو ماند ه ای

و اشک هایی از دلهره با من بودن

و خیال رها شدنت در باد مرداد

با روسری صورتی کوچکی

که قلب بزرگت را تسخیر کرده است...........

فاصله من و تو
سکوت بود

شکست

وامروز

دیواری که تو از دوستت ندارم کشیدی

حالاُهر اتفاق ساد ه ای که بیفتد

بی درنگ می گوییم

"تو آمدیُ

من نبودم ُ

رفتی....

خلاف جهت عقربه های عبور

دور دور دور

تا آنجا که

در عرض پیاده رو

مرا نشناسی...