اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

برایمان فال قهوه گرفت

پیرزن فالگیر

در سکوت کافه

و غوغای نگاهت

خط های قهوه ای سوخته

چشم های به در دوخته

خط های بریده کمرنگ

من خسته

من دلتنگ

دایره های در هم

قصه من و غم

خنده های بی اختیار

گریه های من

در کوپه ای خالی

اینبار به مقصدی دیگر

شهری دیگر

اتاقی دیگر!

سرزمین من

فقط هذیان شبانه است

باز هم شب و تنهایی....
باز هم من و دلتنگی تکراری
باز هم پرسه های بی هدف تو خیابون
باز هم کوچه شما باز هم خیره شدن های طولانی به پنجره ی اطاقت
و باز هم تنهایی...
باز هم خیسی گونه هام
عجب طعم تلخی داره این قهوه ی جدایی از تو

هنوز مبهوت این کوتاهی راهم ..

شنیده ام
از صبح آفرینش تا شام قیامت

تنها چیزی که زیبا می ماند

زن است