اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اگر مردی به خاطرت گریه کرد
بدان
بعد از تو نمیتواند کس دیگری را دوست داشته باشد...

روزی دلش برای خوبیهایم تنگ میشود...!

پاییز در راه است؛

و خزان نیز...
خش خش برگها زیر پای عابران، قصه ی کهنه ی کتابهاست!
پاییز فصل همیشه ی سکوت است
و قلب من
جولانگاه دیرینه ی یک سکوت ابدی....

گیتار ... سکوت ... شب و دستانی که از حرکت ایستاده اند...
سیم ... انگشتان و چشم هایی که به کوک ساز خیره مانده اند...
دستم را روی سیم ها حرکت می دهم و از نت ها خواهش می کنم فریاد سر دهند...
"دو" بر سر دو راهی... "ر"رنگ می بازد... "می" در میانه ی راه می ماند...
"فا" به فالش می رسد...و "س" سلانه سلانه می آید... "لا" لالایی می خواند... و
"سی" تنها بازمانده ی اعجاز روزگار...تنهای تنها سکوت را معنی می کند...
دیگر نت ها هم دل به دل سکوت داده اند ...
وشاید منتظر اشاره ی انگشتانم هستن برای همنوایی و هم دردی ...
تنها بازمانده برای من همین گیتار است و صدایی که در دست باد است...
همه ی نت ها باز خواهند گشت روزی...
و سکوت را با موسیقی تبدیل به فریادی شگرف می کنند ...

خلاصه بگویم ...

دلم برای یک شب بارانی، سخت تنگ است ...

گرفته و دلگیرم

و دلم هوای همان باغ پاییزی را کرده

- هوای دوستی را -

ساده می گویم

روزها به قدر قرن ها میبارم

ولی دریغ از ذره ای سبک باری

نفسهای عمیق ارامم نمیکند

و صدای باران دلداریم نمیدهد

آسمان دلش نسوخت برای پاهای برهنه

برای من ،

تو

برای دوستی دیرنیه مان...

در این بالا نفسم لرزید...

فانوس شهر از دستم افتاد ...

و من در بیراه ی کوچه پس کوچه ها تنها ماندم...

کاش می شد خوشه ای از تنهاییه شهر را بچینم....