اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شاید سطر دلتنگی در کتاب زندگی تنها حقیقت این شهر باشد

تمــــام بدنم درد می کند از دلتنگی...

جرعه ای صبر می خواهم....

نکند نفس هایم کم بیاورند.....

چرا این بغض رهایی نمی یابد...؟؟؟

بغضی که هر لحظه کنار خاطـــرات پلک های خون آلودت....

زخمیه روزگـــار شده است...

که شبیه دست های آن روزم... رنگ ســـرخ غــروب رنگ پریده ای رابه خود گرفته ...

که در انتظار دو رکـــعـــت گــریـــه مانده است...

......کـــاش آســـمـــان......

دمی از بارانش را به چشمانم می فروخت..

بیش از این آسمان.......

دریـــــا..... و شـــــب....

آرام آرام دلم را به میانی از این وسعت بیکران می رسانم....

من می مانم و موج های مسافربه ساحل.... و دمی از حرف هایی که آرامش دریا را

در این ستاره باران آسمان نیاز شده است....

کبوترها بارها
سر زده اند
به دلم
و به شاعرانه هایم
نوک می زنند
و ابرها
که یار شفیق چشمانم شده اند
و درختان که سایه مهربانیم هستند
نگاه کن
کنار این پنجره
به خاطر تو
همه عاشقم شده اند