اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باد با خود بوی هندوانه می آورد!!!

که کسی نتونه بی رنگ بودن احساسام و بهم گوشزد کنه.
که کسی ازم توقع روشن بودن و نداشته باشه.
میخوام راحت باشم!
نمیخوام نگران افکار دیگران باشم.
نور چشمم و اذیت میکنه.

رزهای خوشرنگ احساسم زیر کلاه حصیری خشک شده اند!
من تنها نیستم
نفسهایم همیشه در کنار م میمانند.
تا لحظه ی مرگ!
و از ان به بعد تو.
تو با من باش! وقتی طعم گس مرگ را جویدم!
کم نیاورده ام.
اینجا همه چیز زیاد است!
.
.
فقط
شاید خسته ام از تاول های داغ پا- ها -یم!

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪

چقدر سخته وقتی احساس میکنی تنها راه پر کردن تنهایی هات نوشتنه.
چقدر سخته وقتی میفهمی که دیگه نوشتن هم آرومت نمیکنه.
چقدر نوشتن سخته وقتی خسته ای.

خب....!
همه چیز یه جورایی شده
یه جوری که نوشتن و سخت میکنه
اما ننوشتن عذابه!
می خوام برگردم
میخوام زندگی کنم
میخوام از برزخ بیام بیرون

چشمانم را میبندم
درد میکنند
در ذهنم
ماه را
نگاه میکنم
شب را حس میکنم
و سکوت را
و فکر میکنم
چه میخواهی؟؟؟
به یاد آور
چه میخواهی؟

مست می کند مرا...
غربت دارد...


بین راه و بی راهه...

اشک...لبخند...هیجان...غم...شادی...

تمام احساسات انسانی را بی حد و حساب به من خورانده است...

مست می کند مرا...