اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دردمی کشم.
بغض می کنم.
اما دروغ نمی گویم.
نمی گویم: مهم نیست.
نمی گویم :برای فردا؟...دیر گفتی...نمی رسم
نمی گویم: دوشنبه؟... نمی توانم... یک قرار کاری دارم.
همه دنیا را به هم می ریزم
تا ترا ببینم.
در هر لحظه ای که اراده کنی.
اما فقط تا زمانی که زیبایی ات ؛
بر دلم داغ بزند.
بیش از این عاشقم نکن.
برای خودت می گویم.....
من دروغ نمی گویم.

هر دو پوچ مي مانيم،

دوباره باران گرفت

خواب ها را
پشت سرهم
مدام
و
بی
وقفه دیده ام
و
تورا
هم
در پس هریاد
که در خاطر من است
اما فقط همین دوستت دارم است
که مانده بر زبان شعر
ومن به امید یافتن تو
به
خواب
تمام زن های شهر
سری خواهم زد.

2

پونه منم

سکوت زندگی

در من


بیداد میکند....

ایستگاه آخر...