اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از انار شکافته


قطره سرخی چکید

گفتی: خون گریه می کند...

انگار این نیز دیده است

آنچه که ما دیده ایم

برای خدا گوش کن!

از شما که دل نمی‌کنم ولی

رفتن و رساندن است کار من...

حیرانم از این حس...

بسیار دشوار است،

ماندن میان برگ و بی‌برگی؛

آه از میانمرگی!

گاهی باید گذشت، از چیزی یا کسی...



باید بگذری؛

برای خودت!

برای روحت

و برای نماندن.



گاهی باید بگذری تا زلال بشی.

گفتم گذشتم، اما نگذشتم!

باید بگذرم...

روزگار غریبی ست و من هم غریب تر... گاهی حتی بین نزدیک-ترین آدم-های زندگیم هم، احساس غربت دارم.

انگار نه انگار که دیرگاهی است ، واژه گان عشق را از ياد برده ايم.
انگار نه انگار که چشمهامان ديدار را به فراموشی سپرده و قلبهامان ديگر برای طپیدن در سينه نيست.
دوباره می آيی و ما خجالت زده،
تنها نگاهت می کنيم.
ای عزیز :
ما را ببخش اگر هنوز ،
هفت سين عشقمان را کامل نچيده ايم.

ساز جديدي ياد خواهم گرفت...

تلخ بودي برايم

آنقدر تلخ

كه براي فرار از تو

به نامردتر از تو پناه بردم

و به كسي تكيه دادم كه بر سرم خراب شد

تلخي تنهايي...خيلي تلخ