اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشمانم اين روزها پائيزيست.

مگر باران های پائيز

چه کم از بهار دارد؟

پائيز زيبا و غمگين من،

اين روزها

غمگينی اش را بيش از پيش به رخم می کشد.

آرام باش،

آرام باش،

خدايت اينجاست!

من از آن آینه دیگر تو را نمی بینم.

این چهره چروکیده من است

که به من لبخند می زند.

بنگر چه کرده ای.

چه معجزه ای بود،

معجزه عشق تو...

تو می دانی در كدام نقش بازی می كنی؟

كسی كه فقط نگاه می كند و نمی بيند.

كسی كه دستور قتل مرا صادر كرده است.

اما به باور من

او بی گناه ترين و مهربان ترين

انسان دنياست.

تو را به ياد خواهم داشت

در فاصله های رنگين زندگی ام

هميشه به يادم خواهی ماند

نه آنگونه كه بودی،

آنگونه كه می ديدمت.

درد دارد

اين همه روزهای رفته

بی تو...