اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آغوش تو ادامه ي تابستان است

كه مرا در خودش فرو مي ريزد

در آيينه هاي جوان سالی ام

در حال قدم زدني

با آن دوچرخه ي زنگي

و سبد کوچک عصرانه

این روزها زندگی برایم طعم همان شکلات های روسی را می دهد که تلخ است اما آدم را گرم می کند.

نمی فهمم

مگر میشود

یک تصویر

این همه زیبا....

بیگناه گریه کنیم...

سیاه شدیم سیاه سیا ه

ققنوس هم که نبودم

با یک تل خاکستر مانده ام

شاید باد بیاید

و جهان از پشت پلک های تو آغاز می شود این بار !
آبی .. آبی .. آبی تر ...

خزر می کشم پشت پلک هایم
آبی ، آبی ، آبی تر ...
شبیه آسمان شهری که هیچ یک از خانه هاش
سهم ما نشد
و هیچ یک از خیابان هاش ،
سهم گام های ما حتی !

با پلک های بسته به دریا می زنم

بی دلهره
بی هراس
بی تردید

و اشک ؛
اتفاق ساده ای که بی واهمه می افتد .. !