اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تصمیم بی صدای چکیدنم

که از شیر آبی در سکوت خانه

قدمهای نم ناک بی حوصلگی ام را تصویر می کند

و من

خود را چنان به آسمان پرت می کنم

که امید پریدنم را

هیچ خاکی ، به یاد قبری نیاورد

آبروی آب را ریخته اند

و روی میز

... شاخه ی گل سرخ

لابه لای شکسته های آب

جان می کند

گاهی شعر من

فقط می آید

بی وزن و قافیه...

هنوزهم تنهایی این چشمها را

با صبوری پلکهایم ، می پوشانم

و برای دلتنگی همیشگی

کنار سینه ، چاقوی تیز احساس را می گذارم

و می دانم با هر بار فرو کردن در آن

هیچ خونی دستم را نمی بوسد ...

مگر نمی دانی

تمام راه های بی نام تو

در نقشه ی دلم گم شده اند

می ترسد ، آخر یاد نگیرد که

چگونه بی غلط بنویسد

- دوستت می دارم -