اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اینجا در مکاشفه من با تو

پیراهن ات دریا را در تن کویر می ریزد

چه بگویم؟!

که صدایم در آغوشت بگیرد...

هر کس به راهی

هر راه به انتهایی

و مایی که در جاده ها

طعمه کرکس وعقاب ها شدیم

چه کس دل سوزاند

هیچ رهگذری برای سرخوشی ما

سری بر نگرداند

هیچ دستی

با پرده ها نرقصید

و اندام نحیف من را خورشید

در زیر وانت داغ آبی که میرفت

له کرد

باور نمیکنم

اینها همه دورنمای

دوری من از زمین باشد

دست تو

تا ارتفاعات نادیده زمین پرتاب شد

و دل من بر زمین افتاد

باران که نبارد درخت تهی از درون

فقط کرم تولید می کند

حسرت اشیانه ای بر دل...

حسرت سایه ای بر سر...

همیشه حسرت هایم انچنان مرا خوردند

که فرو می ر یزم از درون به نعره بادی.

چشمان تو

حرکات تو

....همه..... از هم پاشید...

مثل صدای پارسی نابهنگام

نعره درد الود من....

و زجه های چند شبه تو

مقصر منم....

قلاده تقصیر مرا میبرد با خود به سوی وجدان

جامانده ام....که سوسو بزنم

دهانه چاه پر از ستارگان ست وگرگ های وحشی لذت دریدن را خوب بلدند

ذهن من سوی پریشانی خاطری میزند بال

که شکسته های پر را بیش از احساس پرواز معنا میکند

لمس من را باید

جور دیگری یاد بگیری.........

وقتی که کوچ دیوار نورس تنهاییست

پرستویی که سوی باغ بی بهار میاید

طعم سیب را برای برگها نیمه جان چه چه میزند