اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

قبولم کن که فرزند بهارم

هیچ راهی جز به دام افتادن صیاد نیست

مرگ حق دارد که از ما روی برگردانده است

موج،ماهی های عاشق را به ساحل ریخته

چون نی نفس کشیدن ما ناله کردن است

مریم شکفته می‌شود از تو

درست وقتی که

در انحنای سوره‌ی چشمت هبوط کنم.

خوشحال یا ناراحت؟

وقتی نیستی

خواب هم از من می‌گریزد.

اما من راست گفتم مهدیه النگو ندارم خو.....

از دلم گنجشک‌ها پر می‌کشند.

باز من می‌مانم و تنهایی‌ام.

امشب دل پر خونم