اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من ، هنوز به آیینه وفادارم

ببخشید بر من که تاریک و سردم هلا شمعهای خیابان روشن

نه کبریت دارم به سوزاندن خویش نه برق امیدی به چشمان روشن

شما شعله باشید و من دود بیعار ...شما نور و من سایه ی روی دیوار ...

ببخشید اگر سخت افتاده از من سیاهی ننگی به دامان روشن

بسوزید در رهگذارن تاریخ بسوزید در مغبر ظلمت باد

که از داغ این سوختن ها بماند چراغی به هر قلب و هر خانه روشن

(( نسوزند چوب درختان بی بر ))درین جنگل ظلم و بیداد تاریک

دریغا درختان پربار ماندند فراراه ظلمت چه مردانه روشن

وحید باز در تعجبی که؟

حامد جان مرسی اما با این هنگ کردن سایت ....احوالی به آدم می مونه....نه والااااا

تب دارم
از جنس شمع‌های ذوب‌شده
بر تن تو