اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بگو چه کار کند رودخانه

با گلویی پر از بغض

مُشتی

پر از فریاد

دامنی

پر از سنگ ریزه

بگو چه کار کنم

با این همه درد

در پیراهن

شايد که عاشقانه شود روزگارمان

اما، نيامدي كه ببيني من اينچنين :



بيهوده بر مدار خودم چرخ مي زنم

كي مي رسي به داد من اي فصل چندمين ?...

من می گریزم از قفست ،تنگ یک غروب

یعنی تمام ، عشق تو و ماجرای من

من سالهاست آبستن خویشم

شاعري اتهامي كه عمريست روي پيشاني ام پينه بسته

مستي ام از نگاه كسي نيست ، با غزل هاي مستم عجينم

[لینک]