اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می نشینم کنار پنجره ی انتظار

و به آسمان خیره می شوم

چه قدر کوچکم من .

به جاده ها نگاه کن!

شبیه یک پرنده روی شاخه ای

به انتظار دیدن ت نشسته ام...

وقتی نگاه می کنی موج غمها از صخره ی نگاهت به پیشانیم می خورد

چقدر سردم شده است

همین که نام مرا میبرند میگریم

بشارت باران جوانه بود.

باغچه بي آسمـــــــــان...بي برگ

از در و ديوار بوي مرگــــــــــ

خیس اشک . بوسه. عرق

آرام می گرفتم اگر

دستی در حرارت پیشانی ام می سوخت

در گلوی ِ رودها،
آب نیست
تویی که می‌روی.

حتی

آهسته برای کسی شعر نگفته بودم

چقدر خودم را عاشقانه قسمت می کردم

بین عطرها و روسری ات

آن شب که بوی تو در تمام شهر پیچید

روسری تو را باد با خود برده بود