اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دنیا هم

معتاد شده است...

چه کامهای سنگینی

از من و ما می گیرد...

اما

چشمان من



بسته



است

.

.

هرچقدر آفتاب نگاهت بی فروغ تر می شود
او هم فریاد تنهاییم را نمی شنود
و هر لحظه
دورتر...
دورتر...
دیگر فریاد تنهاییم
گوش فلک را هم کر کرد
نگاهم نمی کنی....؟؟؟؟؟؟

خواهش ميکنم عليرضا

زندان امواجیم؛

با این کسالت‌های مردابی،

گاهی به توفان نیز محتاجیم.

من روی برگ تشنه ی یاس

یا مشق باران می نویسم

یا از بهاران می نویسم...

"سرم محکم می خورد

به چارچوب بالای در

تاب بر نمی دارم از خوشحالی

لبخند تو دنیایی ست

که دردهایم را خوب می کند."