اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پناه می برم

از اینهمه اندوه جهان

به شاخه گلی

تصوير نام تو
بر فنجانم مي‌افتد

بختکی‌ست
روی سرنوشت من

کوچه باغی را روشن نمی‌کنند
چراغهایی خاموشند
کلاغها.

ای انتظار پیر!
وقتی که می‌رسم
من در نمی‌زنم
از شیشه شکسته سراغ مرا بگیر!

کاش گرگی
در زمستان
خوابهامان را بیاشوبد.

حالا ديگر هيچ ندارم
حتي سايه‌ام را
روي كلاغ پيري
جا گذاشته‌ام.