اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شب است دیگر

باید از این شعر بروم.

پای پیاده ـ

بانو!

گم کرده ام خود را

در جغرافیای ناموزون نگاهت

و سر در نمی اورم هیچ گاه

از جزیره های متروک تو!

چقدر بعد تو کِش آمدند ساعت ها

چگونه زندگی ام بی تو آه...

چه بی خیال سفر می کند قطارِ جهان

قطارِ خاطره، اندوه، اشتیاق، انسان...

لختی کنارم آرام می گیری....

بهار که بیاید

گل ها زیبا می شوند

چیزی چون معشوق من

که با موهای بلندش می تواند اشکم را دربیاورد

ساااااااااقی بی خیال من...
سهم مرا هم بریز برای زمیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن...

بگذار جــــــــــــــــــــــاده ها مست کنند...

شــــــاید مســــــــــــــــــــافـــــرم را برایم پس آورند...

در م____________ن تمام توست

و در ت_______________و

تمام آنچه دوست میدارم...