اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پنجره را باز می‌کنم

و شب را

با هزار و یک ستاره‌اش

به اتاق دعوت می‌کنم

حتما استکانی پیدا می‌شود

که به سلامتی بهار چشمهای تو

همه‌ی زمستان را

بنوشیم...

دیر است
من همه‌ی قطارها را از دست داده‌ام
همه‌ی اتوبوس‌ها را
و هر چه دست تکان می‌دهم
هیچ کامیونی مرا به یاد نمی‌آورد..

نـــــــــه ..نه این کار نمیکنه

عزیزم اگر گنجشکی را دیدی
که دریاچه ای را به منقار گرفته است
پشت پلک هایت او را بپذیر
تا وقتی که فلامینگوها دوباره برگردند
و ما را از قصه ها نجات دهند...

غمهایت را دوست بدار، آنها تنها کسانی هستند که همیشه دوستت دارند!

تكيه زده ام به روزگاري خسته

پنجره ها