اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دریـایـم




امـا



بـی تـو











مـوج نـدارم.

حسودی می کنم



به تو



و زمان



که هر دو



دست در دست هم



از من می گذرید.

از آبشار غرور ٬ فرو افتاده ام

و در سنگلاخ نادانی ٬ زخم خورده ام

اینک بستری از آرامترین اقیانوس نام تو را می طلبم.

نگاهت




طـولانـی تـریـن جمـله در دفتـر احسـاس ِ مـن.

چگونه می گذری




از پرنده ای



که هرگز پایش را



از مرز نگاه تو



بیرون نگذاشته ست ...

عشق یعنی




برای شب چشمان تو



فانوس شدن

لحظه لحظه




فرو می ریزم از



آبشار عمر!



با تو اما



زندگی را ، شکوهی دیگرست!

در چشم تو نشسته ام




تا اگر غمی در دلت نشست



بی اختیار جاری شوم.