اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هنوز میدانم

فصل دلتنگی چیست

هنوز میفهمم

کدام نسیم

از کدام سو می وزد

بي قرارم

آجـــرهـای دلتنگــــــــی را

یکــــ بـه یکـــ بـه روی هــم مـی گــــذارم
و خانــــــــه ای مـی ســـــــازم از وجــــــــــــــــــــــــــودت

وجــــــــــــودی کـه روزی
تسکیــــن
دلتنگــــــــــــــــــــــی هـایـم بــــــــود

حالا لحظه هاي من
گرفتار سكوتي سرد و غمگينند
وچشمانم كه تا ديروز به عشقت مي درخشيدند
نمي داني چه غمگينند
چراغ روشن شب بود
برايم چشم هاي تو
چه خواهد شد؟؟؟
پر از دلشوره ام بي تا ب و دلگيرم...
كجا ماندي كه من بي تو هزاران بار در يك لحظه مي ميرم؟؟؟

وقتی رفتی

ریشه هزار شعر نگفته

در بوته های پاییزی خشکید

و من دست ویرانم را

برای گرفتنت دراز کردم اما چه سود؟؟

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

همه ی دلخوشی ام بودن توست

مرا گره بزن به موهایت

تا با رقص باد

هوایی ات کنم

دلت را ببرم

هرجا که خوابت برد

تا آسمان خیال

تا رد پای خدا

که خیس مانده روی چشمهایت

باز نکن

می افتم

قطره قطره

پاک میشوم از یادت...