اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

انگار هیچ وقت

کسی پشت سر من

آبی نریخته است

انسان

وارث درد است

و پرنده ای بی سرزمین

و زمین

نه آنقدر بزرگ

که سرزمین انسان شود.

صدای آژیر... لالایی آخر



هیس!!



سکوت...



مبادا بیدارشان کنی!



کودکان روستا بخواب رفته اند



سکوت...



نه. بدادم برس



دستان مادرم هنوز جان دارد...

نیستی که ببینی چه می کشم ...

متورم شده ست قوزک هام روی پاهای نقرسی شده ام

او دیگر نبست

اتاق من

سفارتخانه ی تسخیر شده ایست

که پاپیون قرمز دارد.

مادرم هنوز لیف میبافد

پدرم دولول زنگ زده اش راسمباده میکشد

ولباس هایم ... سوراخ میشوند

من

سرباز فراری هستم

که در اتاقی جهت جغرافیاییش را گم کرد

وهمرزمانش همه زخم بستر گرفتند...

مُهم نیست!
که تـو با مـن چـه میکنـی
بیا ببیــن
"بـَرای تـو"من با خود چه میکنم...