اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آرام

آرام

دارم فر می ریزم رویِ خط پایان

پرچم رابالا بگیر داور

من

نفر ِ آخرم...

چه حافظِ باحالی

دلم تنگت شده خووووووو

نیستی ....

که نگذاری بمیرم...

شکست... در سکوت زندگی....

پنجره ها را ببند

می خواهم تو را نفس بکشم

هوا حرف تازه ای ندارد برای ریه های من

وقتی که مسلول ِ تو ام...

مادر

آب می پاشید حیاط را

برای مهمانی که تو نبودی

پدر

قرآن را گرفته بود میان ِ دست هایش و آیه آیه دنبال گمشده ای می گشت که حتمن من بودم

و من

رو به قبله شدم

با چشم های باز

مثل ِ ماهی ها...