اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دلنوشته ای از طاهر فرجاد....

من از كجـا و تمنّاي نو بهـار كجا ؟
طرب كجـا و من زار و دل فگـار كجا ؟
بر آتش غـم و تنهـايي ‌ام ، نمي‌دانم
كه دل كجا شد و شادي كجا و ياركجا ؟
دلم كه بندة لولي وشان شد ، اي ناصح!
نصيحت تو كجا مي‌برد به كـار ، كجا ؟!
علاج درد جدائي بجز صبوري نيست
ولي توان صبوري كجـا ، قرار كجا ؟
تو را كه بر در او ره نمي‌هنـد اي دل !
كجا رسد به تو بوس و كنار يار كجا ؟
سرود عشق و محبّت به گوش كس نرسد
« رهي»كجاست بدان طبع و« شهريار»كجا؟
چنين كه ازغم دوران فسرده‌اي « نظمي»
ازين سپس تو كجا ، شعر آبدار كجا ؟

زل می زنم به پوچیِِ ی خودم
و تاریکی
که چقدر عجول
به من نزدیک می شود.

« این روزها جهانم الف ندارد »
و زندگی ام
قوزهایی ست
که بالای هم جمع شده اند

خدایا
یا خاکم کن
یا داستانی تازه بنویس ...

کجا کجا ... می فروشند

خیال راحت

عطر بهارنارنج

شفق سپیده دم

پرواز شب و طلوع صبح را ...

سلاااام علیرضا ...

وقتت بخیر

وپیوسته خرابه ای درامتدادقطارزندگی...

حرفی ساده،


نبودی دوباره،

وتکه قلبی شکسته،

درسرنوشت زندگیم معرق کاری شده است.

احساس زیبای تنهایی

باچیدمانی ازجنس فاصله

سکوتی ازحرف های ناگفته رابرجسته می کند

انگار؛

هنوزهم زندگی خالیست...

امروز هم زمین و زمان گریه می کنند

تنها آسمان همرنگ جایگاه من است
و من تنها به سوی ابدیّت
پهلو می گیرم...

سوختم مثل پروانه ها...