اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اینک من پشت پنجره تنهائی دلم

به صدای جیر جیرک ها

عادت کرده ام .

خسته ام ز میله های قفس

من دلم ، ز آشیانه میگیرد

بسته اند بالهای پروازم
خاطراتم ، کرانه میگیرد

از شبنم اشک پگاه

بدمست شدم از غمزه ی خیس نگاه

بریز از باده ی امشب من آن رند ِ خمار آلوده و مستم

من آن ياغي بد نامم , که صد بار توبه بشكستم

بده جامی ، که من شوریده و مستم

بریز آن جرعه ی باقی

بده جامی

گاهگاهی تردید

دامن احساسم را میگیرد

و با آیه های اشک ،

در کویر چشمانم ،

تکثیر میشود .

کسی جز تو ندارم من...

باز باران ساقه ی احساس من را خیس کرد

دیگر ، تاریخ انقضای من بسر رسیده

و تمامی شعرم ،

در قربانگاه ِ

بوسه ی خداحافظی ِ خاطرات تو ،

گم شده ،

وقتی ، شلاق ابرهای تاریک ،

بر تن ِ فردای من ،

تاول میزند .....!!!

" از بس که پر زدم به میان غبارها

بالم شکست ، دل زده ام از حصارها "

فرو می روم

در تیک تاکِ ثانیه های تردید

غرق می شوم

گاهی!...

من

هنوز

به علامت سوالی آویزانم...