اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خش خش غم انگیز قدم هایت

مثلـا چی کار میکنی نه میخوام ببینم چیکار میکنه آینور ولم کن منو ازتبرش میترسونه

مسافر خاک ما دیدن ندارد

هوا مسموم و بوییدن ندارد

بکش چتر و برو اسوده خاطر

که باران میل باریدن ندارد

هیسسسسس.....



انگار چشمانم چشمه ای است

که چوپانی کودک از ان آب می نوشد



وزندگی نقش زنبورهایی است

که از عطر مریم ها شعر می سازند

این سکوت لحظه های لعنتی

این نگاه مردمان شهوتی

این هجوم سرد بی همصحبتی



این جهان دارد نفس کم می زند

همه می روند

مثله توکه رفتی!

فقط شعرهایم کنار زندگی میمانند...

فقط من کناراین شعرها میمیرم....