اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از نگه کردنت احوال تو را می دانم
دل غربت زده ات
بی نوایی تنهاست
من و تو می دانیم
چه غمی در دل ماست

پاهایم
مانده از رفتن راهی بی انتها
نگاهم
خسته از جستجویی بی پایان

آنقدر خفته ای که خواب می بينی ام
تو در تب و تاب ومن بی تاب

باور کن هیچ چیز را
به ابدیت تو سنجاق نکرده ام
من فقط آب ریختم
سالها می گذرد
کوچه هنوز خیس است
و چشمهایم ...

چرا اینقد مرغ فروشی میری

ديگر بازی بس است...
نمی توانم پيدايت کنم!
پشت تمام فاصله ها را گشتم،
تو نبودی!
من باختم، مثل همیشه
باز هم تو بردی
خودت را نشان بده،
بیا بیرون!
اینبار من قایم می شوم...