اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آخرین جرعه را مینوشم

در سکوت تلخ ثانیه ها

خاطرات ترك خورده ات را چال ميكن

به ژرفای حرف هایی که لبخندی را منتظر بود

بدرود آوا . شبت خوش .

ذره ها گرایش مطلق یک امرند



و پذیرش ناچار جسمی



که خدایی از آنسوی واقعیت نهادشان گذاشته.



ما اصالت واقعیتی تلخیم و



نژادمان تنها بهانه ی این خون آلوده تاریخ



زیستگاه تمامی مردگان



و زنده گان



در پس هم.



حرفی نیست

تمام ذرات این ثانیه های گنگ



به لطف صادقانه ترین زمزمه ی باغبان



با خشکیده ای اینچنین



در گوش گذرای ابر پیچید.



و فرسنگها دورتر از این مرگزار سبز



تراویدنی آغاز شد از تکه های سوگوار برگ