اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باید براى جنگ

از لوله تفنگ بخوانم

با واژه فشنگ

بدرود مهربانان....

زندگي
در نفس پنجره ها
مي ميرد
وقتي كه ؛
تو نگاهم نكني !

بیا بنگر، چه غمگین و غریبانه
در این ایوان سرپوشیده، وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده‌ام با این پرستوها و ماهی‌ها
و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

مرموز است و خائن. می دانم، من هم فرزند نجیب همین هنرستانم،

من با تو همدردم

مثل عاشقانه خواستن اما چشم بستن

من هم مثل تو شاكي ام

از دنيا ، از سرنوشت

همین ک ِ فکر ِ ی ِ روز جایزه گرفتن تو سَرِت ِ .. خودش خیلـ ی ِ .. ک ِ ما از این فکرا نداریم .. ..
من با منیژه راحت ترم .. ..

من و شب هستيم

غم هم پيش ماست

مي نويسم گاه زيبا گاه زشت

مانده ام در لابلاي سر نوشت

روز از گنجايش غم خالي است

روی پوست درختی شاید به عاطفه ی شکوفه ها فحاشی کرده ایم

زندگی با حرفهای مردم تلخ می شود وقتی با فکر خودت پیش نروی تو می مانی و چه کنم هااااا