اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با شعر زندگی می کنم و شـاعران خوب را دوسـت دارم. این روزنـه را به روی دوستـان، برای رهاـیی از حصار تنهایـی لحظـه های دلتنگـی ام کشـوده ام...

فراسوی ِانکار و دلواپسی

آتش عشق در چشمانم غوطه می زند

ولی تو هرگز نخواهی دید

و من با این همه اندوه از کنارت خواهم گذشت

و باز تو درک نخواهی کرد

قطاری که تو را بُرد و خودش را به کوه زد خراب نبود؛ عاشق بود!

نمی شود که تو باشی
من عاشق تو نباشم
نمی شود که تو باشی
درست همین طور که هستی
و من، هزار بار خوبتر از این باشم
و باز، هزار بار، عاشق تو نباشم.

نمی شود، می دانم
نمی شود که بهار از تو سبزتر باشد...

تنهايي من



زماني ولادت يافت



که انسانها ،



لغزشهاي حاصل از



پرگويي مرا ستودند



و



فضايل خاموشي ام





را ناچيز شمردند.

مرئی بودنم رو کی دید و فهمید

که نامرئی بودنم را بو بکشه ..

آه

هیچ وقت تا به این اندازه رنج بودن رو

ذهن همیشه مشوشم لمس نکرده بود

رنج بی خوابیهای شبانه

رنج کابوس و بیدار شدنهای نابهنگام سحرگاهی

رنج فرار کردن از مهربانی

رنج ساده دلی

رنج روان بودن و جاری شدن

رنج هست بودن ها

رنج نه نگفتن ها

رنج ادامه دادن ها

رنج بی کسی

رنج بی کسی های درون تنهایی

رنج

رنج

رنج