اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از خودم هم خسته شدم

در دامنم صدفی شکسته بینداز
من هنوز همان مردی هستم
که میخواست برایت
اقیانوسی از مروارید به دنیا بیاورد

زیر برفها به قوی زیبایی میماند
که روی دریاچه‌ی یخ‌زده ای می‌رقصد
در آغوشش میکشم

تو میرسی

و اشک شوق در چشمهایم حلقه می زند


از رطوبت چشمانم

باروتها و کبریتها

کبریتها و باروتها

نم می کشند

آمدنت

جهان را

دو باره به جهان باز می گرداند

بادبانها را بکشید

با اولین باد

باید

ازاینجا رفت

این کشتی بی قرار که در سینه ی من می تپد

در هیچ بار اندازی آرام نخواهد گرفت

تنها ساکن این جزیره

دل نداشت

دلتنگ نمی شد

ومن

از خلیجهای خالی می ترسم .

بعد

تکیه می دادم

به صندلی

چشمهایم را می بستم

و انگشتانم را دور استکان کمر باریک چای داغ حلقه می کردم

اینهمه دلتنگی نمیتواند

فقط

مال همین عصر باشد

من هيچ كس را آن سوي ديوارها نداشته باشم شايد


اما

در اين شب كسالت بار

هيچ چيز به اندازه ي تلفني از فاصله ها

خوشحالم نمي كند

و زنی كه اعتراف كند

گاهي

به جاي عشق

به من مي انديشد .

اینجا فرشته ای زندگی می کند

حتا اگر

خانه ی من

بهشت نباشد

کسی چه می داند دنیا چطور روی سرم خراب می شود

هربار که به خانه می آیم

و تو نیستی !!!!

باور کنید...

نفس هایت را گریستم

بی آنکه بدانم، کدام؟

چه را محتاج بودیم ، من نفس های تو یا تو اشک های مرا؟

دوباره نفس بکش قول میدهم این بار ...!!