اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نرم باران میزد خیس رویای تو بودم

من دیگر از آفتاب نیم بند زمستانی چیزی به خاطر نیاوردم

جز آنکه صدایش از سرما یخ زده بود و...

اکنون در این دهکده خانه ی ماست،تنها...

مرور افکار یخ زده ام را

در امتداد ژرف سکوت یاد می آورم

و از کرشمه های نازک ابروانت

دلم ضعف می رود...

من از همهمه های بی دلیل

راه جتسم به اکتشاف رسوب های بی قراری هات

رقص خیس نگاهت را از لابلای مژه ها میشد شمرد

باران خنده و شلاق طعنه ها

و هق هق تو در گلوی گرفته ناودان

از نخستین نگاه

چیز زیادی یادم نمانده

جز آنکه نگاهت از لابلای چادر گلدار قد می کشید

تا چشمهای من ...!

زخم دستانم ذق ذق می کرد

و خیابانی که به زندان شهر میرسید

با تمام درختهایش به ما ذل زده بود...

عکس خانه استاد شهریار است...

اشک رازی ست

لبخند رازی ست

عشق رازی ست

اشک آن شب لبخند عشقم بود

قصه نیستم که بگوئی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم

مرا فریاد کن

درخت با جنگل سخن می گوید

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می گویم

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده

من ریشه های ترا دریافته ام

با لبانت برای همه سخن ها گفته ام

و دست هایت با دستان من آشناست

در خلوت روشن با تو گریسته ام

برای خاطر روشن با تو گریسته ام

برای خاطر زندگان

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

زیباترین ِ سرود ها را

زیرا که مردگان این سال

عاشق ترین ِ زندگان بوده اند

دستت را به من بده

دست های تو با من آشناست

ای دیریافته با تو سخن می گویم

بسان ابر که با توفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دریا

بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می گوید

زیرا که من

ریشه های ترا دریافته ام

زیرا که صدای من

با صدای تو آشناست

مدتها بود می خواستم برای سیاحت از مکانهای دیدنی به سفر بروم .

در رستوران محل دنجی را انتخاب کردم ،

چون می خواستم از این فرصت استفاده کنم تا غذایی بخورم و برای آن سفر برنامه ریزی کنم.

فیله ماهی آزاد با کره، سالاد و آب پرتقال سفارش دادم.

در انتهای لیست نوشته شده بود: غذای رژیمی می خورید؟ … نه

نوت بوکم را باز کردم که صدایی از پشت سر مرا متوجه خود کرد:

- عمو… میشه کمی پول به من بدی؟

فقط اونقدری که بتونم نون بخرم.

- نه کوچولو، پول زیادی همراهم نیست… باشه برات می خرم.