اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

امشب دل پر خونم

تکلیف من با من

روشن نخواهد شد.

یک «من»

هزاران «تو»

در رها کردن!

چای می‌نوشم

که با تلخی روزگار هماهنگ شوم!

بوی، تفرقه، نفاق، جنایت،
مَکر، ریا، خروج . و خیانت؛
و بوی نسل کشی در سرزمین جاودان

درشیون می درخشم...

انتقامت را بگیر

خسته در کنجی نشستیم،

آن زمان که تنگ می گردد در فراقِ مهر دِلَم،

همان هنگام که وقت تنگ ست

آهِ خورشید توراخواهد گرفت

کاش امواج ساز مخالف نمی زدند

آینده ی روشن ات
را
در چمنزارهای آبی آسمان
جولان زنان
از همین حالا به نظاره
نشسته ام.