اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سیاه چاله ای
که
ستاره هایم را
به یغما می بُرد!

با چشم های بی فروغم
در
شب های سرد کویرِ تنم.
ستاره ها را
چه غریبانه
نفَس می کشیدم

قرن هاست

به خاک دریا می افتم!

دریایی که

در رگِ نامحرمان جاری ست

می روَم از این دِیارِ بی دَیارِ پُر ظِلَم!!
که حاصلِ عمرم دگر،
نکُنَد در رو به رویم قد علم!!

سلام ای ناله باران های شمالی.....

در خمیازه ی دیوارِ تلخ و ناگوارِ
خاطراتم

چقدر حالم پریشونه....

درد کوچ از دهکده،
درد عشق های خیابانی و
مُردن
در میانِ جدول های بی رمقِ شهر و
لیسیدنِ بشقاب نیست!
.
.
.
دردِ پرسه،
درد کارتن خواب نیست!!
.
.
.

درد من دیوارهای برکه یا
مرداب نیست!
درد من
یک عالمه
ماهی و نیلوفر و سنجاقک است
که ذهنشان،
اندازه ی طول و عرض برکه است!

بر بال های تو،
به تلخ کامی ی دریا
لبخند می زنم!
و
هم نشینی ی تو را
به آفتاب،
تبریک می گویم!

چشم هایم را
پُر از خاک می کنم و
لب هایم را
به جان هم می اندازم!
سکوتِ آسمان را،
با فریادِ دل؛ می شِکنم!
تا خونِ تو را،
از خدا، بگیرم!

لحظه های سُربی را
با ضربانِ قلبم،
و پت پت چشم هایم
به " قاصدک " تبدیل!
و در انتظارت،
خواهم دوید!